Concello de Vimianzo
3 de xuño de 2020
O corazón da Terra de Soneira

"Penedos de Pasarela"

Penedos de Pasarela,
cando vos vexo, penedos,
suspiro de amor por ela.


(EDUARDO PONDAL, Queixumes dos pinos; 1886).


Enganosa Morpeguite,
fala do doce mirar;
filla lixeira da brétoma,
de corpo leve e lanzal;
presurosa compañeira
da virazón da mañán:
Lévenme os demos, se agora
me has de volver a escapar,
nin outra vez, como anguía,
te me has de escorrer das mans.

-Mira, estate quedo, Mouco,
Mouco, non me fagas mal;
se me soltas che prometo,
me obrigo de che contar
quen repousa na Arca de Ogas,
desde a nosa antiga edá;
non me prendas a faldra de brétoma,
déixame, Mouco, vagar.

-Fora leria… As túas mentiras
cansado estou de encuitar;
en ti curarei á forza
as suidades daquel mal,
que deixas na alma, cando
correndo soes pasar.
Hei de fartarme de ti
cho xuro por miña nai;
coma un oso que atopa famento
de mel un doce panal.


(EDUARDO PONDAL, Queixumes dos pinos; 1886).


A hora en que o doce luceiro
coménzase de fundir,
as ben cornudas cabras montesías
levando diante de si,
o pastor celta Temunde
volvía ao doce redil;
só, cantando pola gandra
de Xallas, de uces nutriz,
e estremecendo a vaga soedade,
seu cantar dicía así:

-Arca antiga da Piosa,
o vento que é triste oír
funga nas esquivas uces
que están ó redor de ti;
e pasa entre eles bruando
con un dorido xemir:
debaixo das túas antes
está valente Brandomil;
non no olvido, mais nos brazos
do eterno e doce dormir:
ten ao seu lado dereito
o elmo dourado e xentil,
o escudo e a dura lanza
onde o sol soía ferir,
e con pracer os celtas contemplaban
de Xallas no ermo confín.

¡Ouh!, valente fillo de Ogas
e da doce e nobre Eiriz,
para sempre quedará
longa memoria de ti:
e cando o fillo dos celtas,
no tempo que está por vir,
pensativo camiñante
pase quezais por aquí;
cando no tempo en que xía
se vexa a lúa lucir,
dirá ao verte desde lonxe:
-O valente Brandomil,
saído da xentil e boa raza
dos celtas, repousa alí.


(EDUARDO PONDAL, Queixumes dos pinos; 1886).


O escritor coruñés Manuel Rivas(1957), que durante varios anos residiu no noso concello, concretamente en la aldea de Urroa, tamén tomou Vimianzo e o val de Soneira como importante fonte de inspiración literaria.

As terras de Vimianzo foron motivo de inspiración para diversos escritores, que souberon encontrar nestas paraxes a esencia literaria dun pobo cunha inxente bagaxe cultural e histórica. Autores de diferentes épocas situaron a súa obra nas terras vimiancesas.

A continuación preséntanse algunhas citas literarias nas que aparece Vimianzo, xa sexa como trasfondo espacial ou ben como tema principal.
Cita previa
Sede Electrónica
Directorio Empresarial
Escoitámoste
Liña directa co alcalde
Axenda
- 2020 +
- xuño +
L
M
M
X
V
S
D
 
 
 
 
 

Perfil de contratante
Boletíns
SEA- Suelo Empresarial del Atlántico
COOKIES
Este sitio utiliza cookies para proporcionar os nosos servizos e realizar análisis de uso e de medición de nosa web. Se continúa navegando, consideramos que acepta o seu uso. Pode obter máis información, ou ben coñecer como cambiar a configuración do seu navegador, pulsando na nosa Política de Cookies | ACEPTAR X