Concello de Vimianzo
29 de maio de 2020
O corazón da Terra de Soneira

"As Torres de Vimianzo"

(Recordos e soedades)
I
¡ Xa fai moitos anos o señor fidalgo
xentil cabalgaba nun pedrés garrido,
eu, rapás aínda, á forza de espora
no meu faquinete, ben pequeno e vivo,
de par me sostiña; meu pai seu cabalo
sentado levaba, paso de camiño;
detrás noso paxe, Ramón Crus e Sánchez,
trota no seu faco mercado en Verdillo.

(…)
Do Pombal saíramos cando alboreaba,
tras do río Sarces, o verde Matío,
fumegando quedan, os carros xa cantan;
nós a Vimianzo cara ás torres imos,
e vamos a velas, que xa traspuxemos
do val tan formoso os penedos irtos.
¡Dios mío, Galicia! ¡Canto a Dios lle debes!
coas túas milleiras, e prados e pinos,
chans, castros, penedos, que agora suspenden
agora aloumiñan, xa feros, xa rindo.

Meu pai tivo a renda, tendeu a man dreita
e amostroume ao lonxe polo sol ferido,
na cume dun castro un bulto redondo
de almeas, e teitos de verde vestidos,
que a min somellume pinal, ou toxeira,
“Ahí tés nosas torres, salúdaas, meu fillo.
Ahí nosos Laras, Castros e Moscosos,

nosos aborixens de sangue, queridos;
antigos señores de canto estás vendo,
e moitas máis terras dos seus señoríos,
alí foi seu niño, seu lar, seu refuxio;
co sangue que dimos, moeran muíños
desque Santiago, que invoca un Moscoso,
cerrou por España coa cruz en Clavixo.”

Dos primeiros condes, ti i eu somos netos,
nos tallos dos condes Pombal colle trigo.
Dúas pólas nacen, a máis forte encora,
a máis delgadiña, vive e colle vicio;
igual é nas castas. ¿Por que? Dio-lo sabe
os condes baixaron, nosoutros subimos,
eles, xa en Castela, nosoutros Gallegos,
viviendo no amparo dos eidos nativos,
cando eles, xa alleos, da terra esquencida,
vendían por cartos, cal Xudas a Cristo,
ese sanguenosa, moimento de pedra
dos tempos primeiro das artes nacido;
berrei eu ‘da casta non sal torre é couto’
‘á casta i os cartos, aquí están, meus tíos’.
(…)

II
Na volta das torres mirando ao Nordeste
na sombra que os muros lle fan todo o ano,
sempre verde e cheo de miudiñas frores
blancas e marelas, atópase un campo.
A dereita e ezquerda saíndo dúas torres,
cruces e andaviras de ferro no alto,
que se deras volta viras outras dúas,
porque aquel castelo no baixa de catro;
á espalda un gran muro con fortes almeas,
ao frente a robreda de antigos carballos,
e por riba ao lonxe véndose do monte
o lombo pedroso que cerra este lado
de tal xeito eurrante naquel bon retiro
que estás noutro mundo con pouco traballo.

Alí sol, nin ventos, nin siquera á chuvia
se non cai a plomo cal orballo maino,
nin xentes que pasen, e vaian e veñan,
nin ollos curiosos, que están asexando,
dan guerra ningunha de vran nin de inverno,
naquel recunchiño de todo abrigado.

Abaixo no fondo, con doces parolas,
cal quen rosma ou reza, o río soando;
facéndolle ás veces roncón o arboredo
e música noutras cen tolos paxaros,
somellan voz meiga daquela soedade,
que din os veciños, que ten un encanto,
¡Non minten a fellas! ¡Non un, senón cento!
en que os vin respondo; ¡día e noite hainos!
(…)

Non houbo en Galicia máis vello castelo;
todos son ruínas, niños de lagartos,
con eles e os donos locen carantoñas
propias deste antroido, tan alleo e largo.
¿Por que ti resistes, e firme cal foche,
nin cedes, nin cambias do frente dos fados,
nin o sangue perdiche dos teus fundadores,
e temos do ceo firmísimo amparo?
¿Saber? Dio-lo sabe; tal vez mereceuno
unha historia limpa que aínda vai pasando,
e o sangue, que en xunto, dos cinco señores
tan bos e tan ledos, que por min brindaron.
(…)

Cal alma das torres, tan firme como elas,
eles en min viven, eu nos meus pasados,
e, se Dios axuda, martelos e lobos,
que están baixo as cruces enriba dos arcos,
nin baixan adarves, nin pendóns arrían,
e con fe cristiana, con peito fidalgo,
ven as torboadas do ceo e dos pobos;
que veñen e pasan, cal nubes de largo”.


(E. MARTELO PAUMÁN, Landras e baias; 1917)

As terras de Vimianzo foron motivo de inspiración para diversos escritores, que souberon encontrar nestas paraxes a esencia literaria dun pobo cunha inxente bagaxe cultural e histórica. Autores de diferentes épocas situaron a súa obra nas terras vimiancesas.

A continuación preséntanse algunhas citas literarias nas que aparece Vimianzo, xa sexa como trasfondo espacial ou ben como tema principal.
Cita previa
Sede Electrónica
Directorio Empresarial
Escoitámoste
Liña directa co alcalde
Axenda
- 2020 +
- maio +
L
M
M
X
V
S
D
 
 
 
 

Perfil de contratante
Boletíns
SEA- Suelo Empresarial del Atlántico
COOKIES
Este sitio utiliza cookies para proporcionar os nosos servizos e realizar análisis de uso e de medición de nosa web. Se continúa navegando, consideramos que acepta o seu uso. Pode obter máis información, ou ben coñecer como cambiar a configuración do seu navegador, pulsando na nosa Política de Cookies | ACEPTAR X